Skip to main content

ವೈಧಿಕ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ: ಅಘೋರ ರುದ್ರ : ಪರಿಣಾಮ ಗೋಚರ



ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಭೇದವನ್ನು ಪರಿಣಾಮದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಭೇದವೂ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರವೇ ಆಗಿದೆ. ರಾಸಾಯನಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು, ರಸಾಯನ ವಸ್ತುಗಳು, ಧಾತುವಸ್ತುಗಳು, ಮೂಲಧಾತುಗಳು, ವಸ್ತುಗಳ ಉತ್ಪನ್ನ, ರಾಸಾಯನಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಪರಿಣಮ ಎಂಬ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಏಕವಿಂಶತಿ ಭೇದಾಃ ಚತುರ್ಭಾಗಾಃ, ಅಂದರೆ 21 x 4 = 84 ಸೂತ್ರಗಳಿವೆ. ಆ 4 ಭಾಗಗಳೆಂದರೆ ವಸ್ತು ಭಾಗ, ಜೈವಿಕ ಭಾಗ, ಮಿಶ್ರ ಭಾಗ, ಜಡ ಭಾಗ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲೂ 4 ಮೂಲ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅದರ 21 ಭೇದಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಸೂತ್ರ 1 – ವಸ್ತುಭಾಗದ ಭೇದ
1.1 ವಸ್ತುವು ತನ್ನ ಗಾತ್ರ ಹಾಗೂ ತೂಕದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
1.2 ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ತೂಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
1.3 ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ತೂಕವು ಪ್ರತೀ ಧಾತುವಿಗೂ ನಿಯಮಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
1.4 ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ತೂಕ ನಿಯಮದಂತೆ ವಸ್ತುವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಧಾನವೇ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು 21ರಲ್ಲೂ ಸೂತ್ರ 1 ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಧಾತುವಿಲ್ಲದ ವಸ್ತುಗಳಿವೆ, ಅವೇ ಜಡ. ಮೂಲವಸ್ತುವಿನ ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಧಾತು ಇರುತ್ತದೋ ಅದು ಚಲನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಮಿಶ್ರಲೋಹವೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಧಾತು ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಒಳಪಡದೆ ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ತಂತ್ರ ರೀತಿ ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು.

ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನವು ಅಣುವಿನ ವಿಭಜನೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಮೂಲಧಾತು ವಿಭಜನೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮ ಗೋಚರದ 84 ಸೂತ್ರಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದೊಂದಕ್ಕೂ ಪ್ರವರ್ತನೆ ಎಂಬುದಿದೆ. ಅಣುವು ಮತ್ತೊಂದು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಗೆ ಹೊಡೆಯುವುದರಿಂದ ಆಗುವ ಪ್ರವರ್ತನೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಅದು ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಘರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂಪರ್ಕಿಸಬೇಕಾದರೆ ಒಂದೋ ಸಮಾನ, ಇಲ್ಲವೇ ವಿರುದ್ಧ ಗುಣ ಇರುತ್ತದೆ. ವಿರುದ್ಧ ಗುಣವಿದ್ದರೆ ಘರ್ಷಣೆ, ಸಮಾನವಾದರೆ ತಾಡನೆ. ಈ 2 ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಬೇಕಾಗಿರುತ್ತದೋ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೈಟ್ರೋಜನ್, ಹೈಡ್ರೋಜನ್, ಇತ್ಯಾದಿ ಯಾವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಸೂತ್ರ 2 – ಜೈವಿಕ ಭಾಗದ ಭೇದ
2.1 ಪ್ರತೀ ಜೀವಿಯು ತನ್ನ ಮೂಲಧಾತುವಿನ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ರೂಪು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
2.2 ಪ್ರತೀ ಜೀವಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಗೂ ರೂಪಕ್ಕೂ ಧಾತು ನಿಯಮವೇ ಆಧಾರ.
2.3 ಧಾತುವಿನ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಜೀವಿಯು ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಧಾತು ನಷ್ಟ ಹೊಂದಿದರೆ ಮೃತ್ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತದೆ.
2.4 ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗುವ ಧಾತುವು ಜೈವಿಕ, ಭೌತಿಕ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ವಸ್ತು ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜೈವಿಕ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಜೀವಿ ಮೃತ್ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಜಡತ್ವವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ. ಅರ್ಧ ಜೀವಿ, ಕಾಲು ಭಾಗ ಜೀವಿ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ. 22, 16 ಕ್ಯಾರೆಟ್ ಚಿನ್ನ ಇರುವ ಹಾಗೆ 16 ಕ್ಯಾರೆಟ್ ಮನುಷ್ಯ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಸೂತ್ರವು ನರಸಿಂಹ, ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ, ಇತ್ಯಾದಿ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಸುಳ್ಳು ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳಿಗೆ ತತ್ತ್ವ ರೀತಿ ರೂಪು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಯೇ ವಿನಃ ನೈಜ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಇದು ವಿಕಲ್ಪ ಸಂಯೋಜನೆ. ಜೈವಿಕದಲ್ಲಿ ಧಾತು ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಬರುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುವು ಒಂದೇ ಧಾತುವಿನಿಂದ ವ್ಯವಹರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಜೀವಿಯು ಒಂದೇ ಧಾತು ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗದೆ ತ್ವಕ್, ಚರ್ಮ, ರಕ್ತ, ಮಜ್ಜ, ಮಾಂಸ, ಅಸ್ಥಿ, ವೀರ್ಯಗಳೆಂಬ 7 ಧಾತು ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆ 7 ಧಾತುಗಳಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ತೂಕ ಮತ್ತು ಗಾತ್ರದ ವಿಷಯ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ತೂಕ ಮತ್ತು ಗಾತ್ರಗಳು ಬಲ ಮಾಪವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ವಸ್ತು ಮಾಪಕವಲ್ಲ. ಸೂತ್ರ 2.1ರಂತೆ ಮೂಲಧಾತುವು ತಾಯಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಯೋಜನೆ ಆಗುತ್ತದೆ.


 
ಪರಿಣಾಮ ಗೋಚರ ಭಾಗದ 212ನೇ ಭಾಗವು ಜೀವಪ್ರಭೇದಗಳ ಕಾರಣ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ನೇರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ನೇರ ನಿಲ್ಲಲು ಪ್ರಕೃತಿಯು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಬೇಟೆ ತಿನ್ನಲು ಹುಲಿಗೆ ಕೋರೆಹಲ್ಲು, ಹುಳಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೈಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ  ದನಗಳಿಗೆ ಬಾಲ, ಚೋದಕ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಂಗನಿಗೆ ಬಾಲ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಸ್ಥಿರತೆ, ಅಸಹನೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಮೂಗು, ಇತ್ಯಾದಿ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಭರದ್ವಾಜರ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಾದ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
 
187 ಮೂಲಧಾತುಗಳು, ಅದರಲ್ಲಿ 164 ಗೋಚರ, 23 ಅಗೋಚರ. ಈ 23ರಲ್ಲಿ 7 ಜೀವಧಾತುಗಳು ದೇಹಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ವಸ್ತು ರಚನೆಗೆ 164ರಲ್ಲಿಯ ಧಾತುಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಸ್ಥಿ ಗೋಚರರೂಪ, ಮೂಲಧಾತುವು ಅಗೋಚರ. ಅದು ಗೋಚರವಾದರೆ ರಕ್ತ, ಮೂಳೆ ಇತ್ಯದಿ ತಯಾರು ಮಾಡಬಹುದು. ಧಾತುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ. ಧಾತು ನಷ್ಟವಾದಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯಕ್ಕೇ ಧಾತುವಿನ ಪ್ರತಿಧಾತು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲದಿಂದ ಧಾತುವು ದೊರೆತರೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮಾನವ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಜೀವಿಯು ತನ್ನ ಜೀವನ ವಿಧಾನದಂತೆ ಬದುಕಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಧಾತು ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರವರ್ತನೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಧಾತು ಉತ್ಪನ್ನ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದಿತು ವೈಧಿಕ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ. ಪ್ರವರ್ತನೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದ ಒಂದು ಧಾತುವು ಹೆಚ್ಚು-ಕಡಿಮೆ ಆದಾಗ ವಿಕಲ್ಪ ಸೃಷ್ಟಿ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಉದಾ:- ಸಯಾಮಿ ಶಿಶು ಜನನ. ಇದು ಪಾರಂಪರಿಕವೂ ಅಲ್ಲ, ಶಾಶ್ವತವೂ ಅಲ್ಲ. ಇಂತಹಾ ವಿಕೃತ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಅವಲೋಭನ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.  ಸೂತ್ರ 2.4 ರಂತೆ ಧಾತು ನಿಯಮವು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಸಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಜೈವಿಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದ ಜೀವಿಯು ರೂಪಾಂತರ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವೆಂದು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಬೇರೆ ಜೀವಿಯೆಂದು ಹೇಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಡಾರ್ವಿನ್ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಈ ಒಂದು ಸೂತ್ರದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿತು.

ಸೂತ್ರ 3 – ಮಿಶ್ರ ಭಾಗದ ಚೇತನಾ ಭೇದ
3.1 ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸಹಕಾರದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
3.2 ರೂಪಾಂತರ, ವರ್ಣಾಂತರ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳಾಂತರ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
3.3 ಹಲವು ಪ್ರಭೇದ ಇದ್ದರೂ ಪರಸ್ಪರ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ.
3.4 ಸ್ನೇಹಶೀಲ, ಮಂದ, ಲಘು, ಕರ್ಷಣ, ವಿಕರ್ಷಣಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ.


ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಿಶ್ರಣ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ವಸ್ತು ಹಾಗೂ ಜೀವಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ತಾಮ್ರಕ್ಕೆ ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕಲು ಹಿತ್ತಾಳೆ ಬೇಕು. ಕಾರಣ ಹಿತ್ತಾಳೆಯು ತಾಮ್ರದ ಒಂದಂಶವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು.

ಕರ್ಷಣ ಎಂದರೆ ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತಹಾ ಭಾಗ, ವಿಕರ್ಷಣ ಎಂದರೆ ವಿಮುಖತೆ ಹೊಂದುವ ಭಾಗ. ಅವೆರಡರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುವಂತಹಾ ಘರ್ಷಣೆಯ ಭಾಗ. ಉದಾ:- ಕ್ಯಾಸ್ಟ್ ಐರನ್ ಎಂಬುವ ಮಿಶ್ರಲೋಹವನ್ನು ಹಿತ್ತಾಳೆ ಹಾಗೂ ಕಾರ್ಬನ್ ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡಿ ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಬುಷ್ ತಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅಣುಗಳು ಸದಾ ದೂರ, ದೂರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾದಾಗ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಶಾಖೋತ್ಪನ್ನ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಬುಷ್‍ಗಳು ಸವೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಸ್ನೇಹಶೀಲ ಎಂದರೆ ಸವೆತ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು, ಜಾರುವಿಕೆ ಹೊಂದಿರುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಮಂದ ಎಂದರೆ ದೂರ ದೂರ ಅಣುವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಲಘು ಎಂದರೆ ಹಗುರವಾಗಿರುವುದು. ಅಂದರೆ ಆ ಲೋಹದ ಗೋಚರಕ್ಕೆ ಬರುವ ತೂಕ ಅದರಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹದ್ದು ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಹಾಗೂ ವಸ್ತು ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲ, ಹಲವಾರು ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿವೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಪರಸ್ಪರ ಒಂದನ್ನೊಂದು ಹೋಲುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.


 
ಸ್ಥಳಾಂತರವೆಂದರೆ ಜಾಗ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲ. ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಣು ಚಲನೆಯಿಂದ ಆ ಗುಣವು ಆರೋಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಿಶ್ರಭಾಗದ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಣುಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಸದಾ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಣುಗಳು ಸ್ಥಳಾಂತರ ಹೊಂದುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ0iÉುೀ ಹೊರತು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ವಸ್ತುವಿನದ್ದಲ್ಲ. ಈ ಸ್ಥಳಾಂತರ ಸದಾ ಆಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ಲಘುವಾಗಿರುತ್ತದೋ ಅದು ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳ/ಆಕಾಶ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಿರಣಗಳು/ವರ್ಣತಂತುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿ ಬಣ್ಣವನ್ನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಲವಾರು ಧಾತುಗಳ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುವುದರಿಂದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.
            
ಮೂಲಧಾತುವಿನಲ್ಲಿ ಚೇತನವಿದೆ. ಉದಾ:- ಸೀಸ, ತಾಮ್ರ ಮೂಲಧಾತುಗಳು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದ್ದೇ ಆದ ಚೇತನವಿದೆ. ಎರಡನ್ನೂ ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡಿದಾಗ ಬರುವ ಮೂರನೆಯ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಭೌತಿಕ ಚೇತನವಿದೆ. ಮೂರನೆಯ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಣುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಡಲು ಭೌತಿಕ ಚೇತನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಮೂಲಧಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಜಡತ್ವವಿಲ್ಲ. ಜಡತ್ವ ಬಂದರೆ ಮೂಲಧಾತು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಭೌತಿಕ ಚೇತನಕ್ಕೆ ಕ್ಷಾರ ಎನ್ನಬಹುದು. ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕುವಾಗ ಕ್ಷಾರ ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಾರವು ಕಾಯುವುದರಿಂದ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿ ಚೇತನ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಚೇತನವು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವುದೇ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಶೇಷತೆ!

 
ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳವನ್ನೇ ವಿಶ್ವ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಕುಹರ ಎಂದರು. ಅದರ ಹಿಡಿತ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಣುಗಳೆಲ್ಲ ವಿಘಟನೆಯಾಗಿ ಜೀವಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಖಾಲಿ ಜಾಗವೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಂತಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ಗುಣಭಾಗ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಮೂಲಧಾತುವಿನಲ್ಲಿ ಕಾಂತಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಖಾಲಿಜಾಗ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಾರ ಹಾಕುವ ಮೊದಲು ಚೇತನವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಾರ ಹಾಕಿ ಕಾಯಿಸಿದಾಗ ಚೇತನೋತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಕ್ಷಾರ ಆವಿಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ದ್ರವೀಕರಿಸಿ ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಕ್ಷಾರ ಸೇರಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಉದಾ:- ಚಿನ್ನಕ್ಕೆ ಕೆಡಿಯಂ. ಕ್ಷಾರವು ಆವಿಯಾಗುವ ಹಂತದ ಉಷ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಣುವನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ. ಉಷ್ಣತೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳೆಲ್ಲ ಬರುತ್ತವೆ. ದೇವರ ಮೂರ್ತಿ ಹಾಲು ಕುಡಿಯಿತು, ಫೋಟೋದಿಂದ ಜೇನುತುಪ್ಪ ಉದ್ಭವಿಸಿತು, ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ಯಾವುದರೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು-ಕಾಯಿ ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಾಯಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ ರೀತ್ಯಾ ಸಹಜವಾಗಿ ಆಗದಿರುವ ಕಾರಣ, ಹಣ್ಣನ್ನು ಕಾಯಿ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಉಳ್ಳ ದೇವರ ಮೊರೆ ಹೊಕ್ಕು ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈ ನಾಣ್ನುಡಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ವೈಧಿಕ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಚೇತನಾ ಭಾಗವು ಬಹು ವಿಸ್ತಾರವಾದದ್ದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು 21 ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಚೇತನಾಂಶದ ಭಾಗವಿದೆ. ಅದನ್ನೇ ಪ್ರಪಂಚ ವ್ಯಾಪಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯಾ ಎಂದರು. ಈ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಆಗಿಯೇ ತೀರುತ್ತದೆ. ಆಗದಿರುವುದನ್ನು ಹೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಸೂತ್ರ 4 – ಜಡಭಾಗ ಭೇದ
4.1  ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸಲಾಗದ ಧಾತುಗಳು (164 ಧಾತುಗಳಲ್ಲಿ 36-37)
4.2  ಇನ್ನೊಂದರ ಸಹಾಯದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಗೊಂಡು ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತದೆ.
4.3 ಚೈತನ್ಯಭಾಗದ ನಿಯಮದಂತೆಯೂ, ಜೈವಿಕ ಭಾಗದ ನಿಯಮದಂತೆಯೂ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತದೆ.
4.4  ಸ್ವತಂತ್ರ ಚೈತನ್ಯ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಉದಾಹರಣೆ:- ಹರಿತ್ತು ಇಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುವಂತಹಾ ಅಣಬೆ, ಶಿಲಾಜಿತು, ಶಿಲಾಕ್ಷಾರ, ಶಿಲಾರಸಾದಿ ಅಂಶಗಳು. ಮೂಲಧಾತುವನ್ನು ಕ್ಷಾರವಾಗಿಯೂ, ಪುನಃ ಅದೇ ಕ್ಷಾರವನ್ನು ಮೂಲಧಾತುವಾಗಿಯೂ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ತಾಮ್ರದ ಕ್ಷಾರ ಮೈಲುತುತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ತಾಮ್ರ ಜಡ. ಅದನ್ನು ಕ್ಷಾರೀಕರಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ ಸೂತ್ರ-1ರಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ರೂಪ ಗರ್ಭ, ಮುಂದಿನ ಭಾಗ ಜಾತ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವನ್ನೂ ಹಿಂದಿನ ರೂಪಗಳಾದ ಕ್ಷಾರ, ದ್ರವ, ಅನಿಲ ರೂಪಗಳಿಗೆ ತರಲು ಬರುತ್ತದೆ.

Actual order is Liquid > Ice > Gas

ಉದಾಹರಣೆ:- ಆವಿ > ನೀರು > ಮಂಜು. ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲೇ ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಕ್ಷಾರದಿಂದ ನೇರ ಅನಿಲವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸೋಡಿಯಂ ಕ್ಲೋರೈಡ್, ಬೆನ್ಜೋಯಿಕ್ ಆಮ್ಲ ಇತ್ಯಾದಿ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳೂ ಕ್ಷಾರ ರೂಪದಿಂದ ನೇರ ಅನಿಲ ರೂಪಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ರವ ರೂಪವಾಗಿಯೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ.


ವಸ್ತು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಜೈವಿಕ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾಗುತ್ತದೋ ಆಗ ಅದು ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧಾತುವಿನಲ್ಲೂ ಜಡಭಾಗವಿದೆ.

ಉದಾ:- ಹಣ್ಣಾದ ಮೇಲೆ ಆಂತರಿಕ ಜೈವಿಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೊಳೆಯದಂತೆ ಮಾಡುವುದು. ಅಂದರೆ ಅದು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಂಭೀಭೂತವಾಗುತ್ತದೆ. ಜಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಕಾರಣ ಚಿಂತನೆಯಾಗಬೇಕು. ಈ ವಿಭಾಗದ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿನ 1054 ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲೂ ಜಡ + ಚೈತನ್ಯ ಭಾಗವಿದೆ. ಚೈತನ್ಯಭಾಗದಲ್ಲೂ ಇದೇ ರೀತಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಈಗಿನ ಶಿಥಿಲೀಕರಣ ವಿಧಾನದಿಂದ ಹಣ್ಣಿನ ಹೊರಕವಚವನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿ ಒಳಗಿನ ಜೈವಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯು ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪರಿಹಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಸೂತ್ರ 4.4 – ಜೈವಿಕ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸಂತಾನ ಇತ್ಯಾದಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅದು ಜಡವಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದರೊಂದಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ರಜ/ರಜಸ್ಸು ಎಂದರು. ಚೈತನ್ಯಭಾಗದ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ನಿಯಮದಂತೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಜಡ ಎನ್ನುವುದು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಚೈತನ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ಪ್ರಕೃತಿ ಏನಿರುವುದೋ ಅದು ಸಹಜ ಪ್ರಕೃತಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯ ಸೇರಿದಾಗ ಮರ-ಗಿಡ, ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.

Comments

Popular posts from this blog

ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಪಶುಬಲಿ ಪ್ರಹಸನ - ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ

- ಸಂಗ್ರಹ

ಭಾರತ ದೇಶವೆಲ್ಲಿದೆ? ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ? ಇದೇನು ಧೈವಸಂಕಲ್ಪ? ನೇತ್ರಾವತಿ ತಿರುವು ಯೋಜನೆಯ ಸಾಧಕ ಬಾಧಕಗಳೇನು?

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲೋಕಗುರುವಾಗಿದ್ದು, ಸಕಲ ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಮಾತೃಭೂಮಿಯೆನ್ನಿಸಿಕೊಂಡ ಈ ಭಾರತ ಭೂಮಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈಮೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ, ಮತ, ದೇವರು, ಚಿಂತಕ, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ದಡ ದಾಟಿಸಲಾರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಇದರ ಕಾರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಚಿಂತಿಸಹೊರಟರೆ ಒಂದು ಭಯಾನಕ, ಬೀಭತ್ಸ ಚಿತ್ರಣ ಮೂಡಿಬರುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಂತನಾ ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆದು ಲೇಖಿಸುವ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಗಮನಿಸಿ. ಓದಿ. ನಿಮಗೆ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.
ಮೊದಲಾಗಿ ಭಾರತದೇಶದ ಮೂಲ ತಳಹದಿಯ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡೋಣ. ಒಂದು ಯಾವುದೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧಿಸಲಿ ಅದು ಈ ಮೂಲ ತಳಹದಿಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಸಾಗಿರಬೇಕು. ಆಗ ನಿರಂತರ ಅಬಾಧಿತ, ಲಾಭದಾಯಕ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಉನ್ನತಿಗೆ ಕಾರಣ. ಮಾನವೀಯ ಸಮೃದ್ಧ ಸಮಾಜ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಾಧ್ಯ. ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದೆಂದೂ ಉದ್ಧಾರವಾಗಲಾರದು. ಸರ್ವಜ್ಞ ನೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ “ಕಜ್ಜಿಯ ಕೆರೆದಂತೆ” ಎಂದು. ಕೆರೆಯುವಾಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನ, ಆನಂದದಾಯಕ. ನಂತರ ಕೆರೆತದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಹುಣ್ಣಾಗಿ ಕೊಳೆತರೆ ಆ ಅಂಗವೇ ಕತ್ತರಿಸಬೇಕಾದೀತು. ನಂತರ ವಿಕಲಾಂಗವೇ ಗತಿ ಪುನಾರೂಪಿಸಲಾಗದ್ದು. ಈಗಿನ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಯೋಜನಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಈ ಕಜ್ಜಿ ಕೆರೆತದಷ್ಟೇ ಫಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಯೋಜನೆ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಪರಿಣಾಮ ಅಷ್ಟೇ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಉದಾ:-…